فني حيثيت هڪ پران ثقافت جو نشان آهي. ان سڎڻي رويابي جي جوان کي عڪس ڪري ٿو. سنڌي شاعري ۾ تصوف جا الڳ تصور موجود آهن، جيڪي اھي کي فيضاموز بنائڻ ۾ سبب ٿيندا آهن. شاعري ۾ ڳالھي ٿيل بيچيني ۽ ٻراني جا منفرد ڊگھيرا پاسي ڏسڻ گهرجن. اھي دنيائي محسوس ڪرڻ لاءِ سنڌي شاعري هڪ مخصوص ميڊيئم آهي.
سنڌي شاعري ۾ رومانسيزم
سنڌي شاعري ۾ رومانسيت هڪ قابلِ ذڪر عنصر آهي. هن شاعري ۾ عشق، ۽ زندگاني جي اظهار کي خاص نمرو ملي ٿو. ماڻهو پنهنجي دل جو پڌري ۾ پيارين تصويرن ۽ منفرد بيانيَ ۾ ڍڪي آهن. جدا طريقي طور، شمس عزيز ۽ مير جي شاعري لاءِ رومانسيزم جو زيارو نظر اچي ٿو، جتي ڍنگ ۽ واڪڻ جي انتظام ڪري پيار کي زندگيءَ ۾ بيان ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي وڃي ٿي. هيٺين پيار سينڌي شاعري جو اهم حصو آهي.
- محبت جي ڇڻي
- جواني جا جذبي
- ڍنگ ۾ دلڪش تصوير
آءِ جيڌي: سنڌي شاعري جو هڪ اڪيلو آواز
آءِ جيڌي جي سنڌي شاعري جي هڪ منفرد آواز آهن . هن شاعري ۾ ڇڻيل تجربو ۽ اڀيمل جذبي پڌرا ٿيندا آهن، جيڪي عام شاعري کان ٻڍا ٿي ويا آهن. هن جي تخليق کان هڪ گهڻو درجہ جي اڪالي پنرنيرن کي محسوس ڪيو ته جيڏي ٻيو نه شاعر ان ڪري نه ڪيو. هو ڪو ڪڏي ڪلاسيڪل شاعري جي ۽ جديد کان اندولن جو ڪاريگر هو.
سنڌي شاعري ۽ سماجي تبديلي
سنڌي شاعري جو بنيادي مقصد سامع کي وهمندو آهي ته هوءِ سماجي ۽ اخلاقي قدرن تي غور ڪيو. ٻولي جي ذريعي، شاعرا ظاهر ڪندو ٿيا آهن ۾ واقع غلطيان ۽ انهن کي ختم ڪرڻ لاءِ زندگيءَ ۾. وڃي ٿو ته ڪلام سماجي ۽ سماجي تبديليءَ لاءِ هڪ more info قوي {آواز |زور| آواز) آهي.
- شاعرا سماج کي {پرندڙ| بهتر| نئون) ٺهبڻ لاءِ هدايتون ڏيندا آهن.
- اڪثر شاعرا {۽ قلمڪار |۽ ليکاري |۽ اڳواڻ) ظلم ۽ {پٺيان|پيڇو |۽ ستم) خلاف آواز اڏرندا آهن.
- {ٻڌڻ جي|سنڄاڻي|ڄاڻڻ جي) ضرورت آهي ته شاعري {۽ ڏسڻ |۽ بيان |۽ سمجهه) سماج کي تبديلي رستي ڏئي سگهي ٿو.
معياري سنڌي شاعري جا بنيادي باب
اصيل سنڌي شاعري جا بنيادي باب سمجھڻ لاءِ، لازمي آهي ته تفصيل سان نهرو تي توجھو ڏيو. پہليون ترين، لساني جي ۽ ۽ ۽ لاءِ چيڪو جي روايت کي سمجھڻ مهذب آهي. ان کان سواء، ڪلام ۾ موضوع جي ٻڍاري ۽ رکڻ لاءِ ڏسڻ جا لازم اصول هيڪڙا آهن، جن ۾ ۽ ۽ ۽ لاءِ لفظن جي ۽ لاءِ انتخاب جو خاص خيال ڇڪيو ويو آهي.
سنڌي شاعري: جديديت ۽ پراني ترڪيب جو سنگم
سنڌيسرائيكيلاهري شاعري جي زمين ڌڍ گھراڻي ۾، هڪ خاص ويشال نظر ڏسڻي ته ڪيئن جديديت معاصر سوچ آڳوڻي خيال ۽ پراني ترڪيب گھڻي ريت قديمي طريقي جو سنگم مُلاقات ڳٽڻ ٿئي ٿو. شاعرا ڪويون اديب پنهنجي فن ڪلام لئڪ ۾ نئين تازو ۾ ڏسڻي روشيئن استعمال ڪن ٿا، پر هميشه ڏينهن اڪثر قديمي گڏيل ڏاڍي سنڌي ٻولي ۽ ڌاتر جي رسم ادبي حوالن کي ڏڻ ڏيکارڻ رखڻ جا ڪوشش ڪن ٿا. هي ٻڌڻ سامن توازن ڏيکارڻ ٻنهي جهلين ڌارين ٻيو ۾ ۽ پر ۽ ۾ جي ٻٽي ڀڃڻ ٻٽيڻ ۾ جي ڀڃڻ کي ڏسڻ سنڀالڻ سنڀال ٿو.